Geek Optimism!

via: @Aspaonline

Logorama - Trailer

【Mario】paper stop motion

Η τρέλα και δύο συμπεράσματα γι' αυτήν

Καμιά φορά σκέφτομαι πώς βλέπουμε την ζωή μας όταν αυτή έχει γίνει παρελθόν. Γεγονότα μέσα στην πεπερασμένη ροή του χρόνου. Δε μπορείς να τα ξαναζήσεις. Μπορείς όμως να τα ξανανιώσεις αν τα ανακαλέσεις στην μνήμη σου. Γιατί το μόνο που έχει μείνει από αυτά είναι η μνήμη. Το ίδιο το παρελθόν έχει εξαφανιστεί πια, δεν υπάρχει. Μπορεί όμως να το θυμόμαστε μέσα από τις υλικές μαρτυρίες. Ένα κουπόνι τσίρκου, μια μπλούζα με χρώμα, μπορεί να πουν ότι κάποτε είδες λιοντάρια από κοντά ή έβαψες τους τοίχους του σπιτιού σου.

Τίποτα όμως δεν θα κάνει το παρελθόν πραγματικότητα. Εκτός κι αν τρελαθείς. Ποτέ δεν θα γίνεις λόρδος του 18ου αιώνα, εκτός κι αν τρελαθείς.

Μήπως τελικά η τρέλα είναι η μόνη πραγματική ελευθερία που μπορεί να αναιρέσει τον χρόνο, να αναιρέσει τα πάντα...


Παράδειγμα 1
Βλέπω συχνά έναν τρελό παππού μέσα στο λεωφορείο. Έχει μακριά γενειάδα και φοράει ένα χάρτινο καπέλο. Πάνω στα άσπρα ρούχα του, έχει κρεμασμένα εμβλήματα. Λένε ότι ήταν καπετάνιος. Διάφοροι έχουν ακούσει ιστορίες από τα ταξίδια του. Λένε ότι είναι μαγευτικός. Δεν τον έχω ακούσει ποτέ να λέει ιστορίες από τα ταξίδια του. Δεν τον έχω δει ποτέ να φέρεται σαν τρελός. Πάντα κάθεται ήρεμος, με αυτά τα αλλόκοτα ρούχα.
Φοράω ένα μακρύ φόρεμα από άσπρα φύλλα και ένα γυάλινο καπέλο. Έχω φορέσει τα μωβ λουστρίν τακούνια της γιαγιάς και περιμένω στην στάση του λεωφορείου. Το λεωφορείο σταματάει και ανεβαίνω. Βλέπω τον καπετάνιο. Τον αναγνωρίζω γιατί φοράει άσπρα ρούχα και έχει πολλά εμβλήματα.
"Καπετάνιε, θέλω να με πας στο 1977 στην πόλη του Montreux! Παίζει ο Rory Gallagher. Θέλω να είμαι εκεί την στιγμή που θα παίζει A million miles away. Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική όπως την είδα στο βιντεάκι του youtube. Θέλω να την ζήσω. Δεν με ενδιαφέρει να φτάσω νωρίτερα από εκείνο το σημείο. Είσαι ο μοναδικός που μπορεί να με πάει εκεί. Δε ξέρω πώς το ξέρω αλλά το ξέρω..."

"Κοπέλα μου ....τρελάθηκες;"

-Συμπέρασμα 1: Το πρόβλημα με την τρέλα είναι ότι ο άλλος δε σου την αναγνωρίζει.

Παράδειγμα 2

Θυμάμαι ότι σαν παιδάκι ήμουν ντετέκτιβ μαζί με τις φίλες μου. Είχαμε ιδρύσει την λέσχη των 3 ντετέκτιβ. Είχαμε ανακαλύψει πολλά πράγματα στην μικρή μας γειτονιά. Πάντα βρίσκαμε θαυμαστά πράγματα. Τον παππού με το γυάλινο μάτι, το στοιχειωμένο σπίτι, το σπίτι με το κουδούνι που ουρλιάζει το είχαμε ανακαλύψει στα κάλαντα. Πίστευα ότι οι φίλες μου ήταν τρομερές ντετέκτιβ. Ελπίζω το ίδιο να πίστευαν κι αυτές για μένα. Αυτό ήταν ευτυχία.

-Συμπέρασμα 2: Όταν οι άλλοι σου αναγνωρίζουν την τρέλα, παύει να είναι τέτοια. Δυστυχώς όσο μεγαλώνεις και εσύ και οι άλλοι γύρω σου, γίνεσαι λιγότερο ευτυχισμένος, αλλά τουλάχιστον ...δεν σε λένε τρελό ε;

As seen in: http://zmariana.blogspot.com/search/label/Φιλοσοφώντας%20σουρεαλιστικά

Γιατί να απαντάς όταν σε καλούν;

Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν έκανε πρώτη φορά την εµφάνισή του το τηλέφωνο, ένα ερώτηµα πλανιόταν στον αέρα: Γιατί να απαντάς όταν σε καλούν;

Χρειάστηκε να περάσει πάνω από ένας αιώνας, να εφευρεθούν ο κινηµατογράφος, η τηλεόραση και το Διαδίκτυο, να προβλεφθεί το τέλος της αλληλογραφίας, του βιβλίου και της γραφής εν γένει, για να έλθει και πάλι στο προσκήνιο εκείνο το παλιό, αιρετικό ερώτηµα: σε τι χρησιµεύει το τηλέφωνο; Γιατί να τηλεφωνήσουµε σε κάποιον, µε κίνδυνο να τον ενοχλήσουµε, όταν µπορούµε θαυµάσια να του στείλουµε ένα µήνυµα; Γιατί να αφήσουµε αυτό που κάνουµε ώστε να απαντήσουµε σε µια κλήση, ιδιαίτερα όταν δεν ξέρουµε από ποιον προέρχεται; Και γιατί να φάµε χρόνο για να ακούσουµε ένα ηχητικό µήνυµα όταν µπορούν εύκολα να µας το στείλουν γραπτώς;

Τα ερωτήµατα αυτά δεν είναι θεωρητικά. Οπως µας πληροφορεί ο Κλάιβ Τόµσον στην ιστοσελίδα του περιοδικού Wired, ο µέσος αριθµών κλήσεων από κινητά τηλέφωνα που γίνονται στις Ηνωµένες Πολιτείες µειώνεται κάθε χρόνο µετά το 2007, οπότε είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Επιπλέον, µειώνεται και η διάρκειά τους: από τρία λεπτά που ήταν το 2005, σήµερα έχει µειωθεί στο µισό. Οσο για τα ηχητικά µηνύµατα, τουλάχιστον το ένα πέµπτο δεν ενεργοποιείται ποτέ. Ισως λοιπόν να βρισκόµαστε µπροστά σε µια συναρπαστική πολιτιστική αλλαγή. Με άλλα λόγια, ίσως να είµαστε µάρτυρες του τέλους της τηλεφωνικής συνοµιλίας και της αντικατάστασής της από άλλες µορφές επικοινωνίας. Η τάση αυτή είναι ιδιαίτερα αισθητή στους νέους. Ο αρθρογράφος βεβαιώνει ότι γνωρίζει πολλούς φοιτητές που περνούν πολλές ηµέρες χωρίς να µιλήσουν καθόλου στα smartphones τους. Και πρόσφατα συνάντησε έναν εικοσιπεντάχρονο επιχειρηµατία που χρειάστηκε κάπου 30 δευτερόλεπτα για να βρει το κουµπί που του επέτρεπε να τηλεφωνήσει.

Εντάξει, στην Ελλάδα αυτή η τάση θα αργήσει να έλθει. Στην παραλία όλος ο κόσµος µιλάει στο κινητό του, βοηθούντων και των προγραµµάτων απεριόριστου χρόνου οµιλίας που προσφέρουν οι εταιρείες. Το κινητό εξακολουθεί να αποτελεί σύµβολο κοινωνικού status, απόδειξη της επιτυχίας µας, αναπόσπαστο κοµµάτι της ύπαρξής µας. «Εξω», όµως (ωραία, παλιοµοδίτικη, αλλά πάντα ακριβής λέξη), αρχίζουν και ενοχλούνται από τον τρόπο µε τον οποίο το µέσο αυτό έχει εισβάλει στην ιδιωτική ζωή. Η ιδεολογία της ατοµικής ελευθερίας, γράφει ο Ζακ Ατταλί στην ιστοσελίδα slate.fr, οδηγεί όλο και περισσότερο τον καθένα από εµάς να µην ενδιαφέρεται παρά για τον εαυτό του, για την προσωπική του απόλαυση. Η φωνή είναι αγενής. Είναι λοιπόν καταδικασµένη να αντικατασταθεί από το σώµα. Θα εµφανίζεται στο κινητό µας το σώµα του άλλου και, αν θέλουµε, θα απαντάµε µε το δικό µας. Εδώ κάπου θα κινηθούν τα νέα σύνορα της ελευθερίας.

As seen in: http://diastaseis.blogspot.com/2010/08/blog-post_11.html